Stroje etniczne

Należy dokonywać rozróżnienia pomiędzy mundurem, a strojem etnicznym. Jeżeli dana osoby lub kultura uprzywilejowana posiada charakterystyczny styl np. sukienki można łatwo stworzyć wrażenie jednolicie ubranych wojowników. Problem jest jeszcze bardziej komplikujący fakt, że specyficzne cechy szczególnie skuteczne dla klas wojownika często są kopiowane - broń, zbroja, styl walka i inne tego typu cechy.

Najbardziej ówcześnie wyróżnia się charakterystyczny i kolorowy strój węgierskich huzarów, który stał się wzorem dla huzarskich jednostek bojowych w całej Europie. Kilty i sukienki szkockich klanów górskich były destylowane w strój pułku armii brytyjskiej, gdy zaczął rekrutować ludzi do wojska z tych grup plemiennych, a także nieregularnych najemników walczących również w opracowywaniu własne mody, które wyróżniają od obecnych mundurów.

Odzież niemieckiej Landsknechte z XVI wieku jest przykładem charakterystycznych wzorów wojskowy. Jednostki specjalne, takich jak niestandardowe opracowane Zouaves mundurów stworzone są bowiem dla odróżnienia od wojsk liniowych.

Polacy na wojnie

Polscy żołnierze niejednokrotnie pokazali nam już, że stanowią wielką siłę i jak żadni inni potrafią się bronić "do krwi ostatniej kropli z żył".

Nie inaczej było pod Westerplatte w 1939 roku od 1 września przez siedem kolejnych dni. Polacy wtedy zaatakowani zostali z praktycznie wszystkich możliwych stron, ponieważ i drogą lądową i ostrzeliwano ich z powietrza, a także drogą morską. Polacy, chociaż było ich znacznie mniej i tak zwycięsko tak naprawdę bronili się przez cały tydzień. W siódmym dniu zaciętej walki i śmiertelnego głodu mjr Henryk Sucharski podjął decyzję o przerwaniu walki. Jego decyzja na początku była ostro komentowana, ale szybko się to zmieniło. Warto podać jeszcze, że w ciągu wszystkich dni walki Polaków zginęło jedynie 15. Nie można pominąć jeszcze faktu takiego, że po polskiej stronie było 220 żołnierzy, a po stronie niemieckiej 1500.

Jak widać i jak pokazuje nam historia - najważniejsza jest w tym wypadku zaciętość, pracowitość i wiara w to, że jednak uda się przezwyciężyć trudności.